HOME  |  WEGWIJZER   |   CONTACT   |   MIJN GEGEVENS   |   ZOEKEN

INLOGGEN   |   WORD GRATIS LID!

  • SuperVoices 2017
  • VoicEmail
 
 
   
       
 

   HOTLINKS

VOCAL PLAZA! - LEESTAFEL

 
Over het algemeen denken we dat muziek mensen samenbrengt. Welke taal je ook spreekt, wat voor opleidingsniveau, huidskleur, gender, seksuele voorkeur je ook hebt: de ritmes en melodieŽn van muziek zouden dit alles overstijgen.

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
Zing mee met SuperVoices
ZinGdex
Zing.nl LedenService
Vocale abonnementen
Koorarrangementen
   

Rockgitarist? Waarschijnlijk een witte man

 
   
  Over het algemeen denken we dat muziek mensen samenbrengt. Welke taal je ook spreekt, wat voor opleidingsniveau, huidskleur, gender, seksuele voorkeur je ook hebt: de ritmes en melodieŽn van muziek zouden dit alles overstijgen. Toch is de realiteit niet zo rooskleurig, ontdekte ik. De mensen die we tegenkomen bij onze favoriete muziekgenres lijken doorgaans erg veel op de mensen waarmee we ons omringen in het dagelijks leven op school, werk, en bij onze ouders, vrienden en familie. En vaak zijn we ons daar maar weinig bewust van. Door de consumptie van rockmuziek te onderzoeken, probeer ik er achter te komen hoe dit werkt.

Van Atlanta naar Rotterdam
Het is een uur of tien ’s avonds en ik sta in een afgeladen concertzaal in Atlanta, het Zuiden van de Verenigde Staten. Terwijl de gitaar van Buzz Osborne – zanger en luidruchtige gitarist van rockband The Melvins keihard

   
 
 

Buzz Osborne
 

 

piept en scheurt, kolkt er in het midden van de zaal een massa schreeuwen-de fans met vuisten hoog in de lucht. Het is warm en benauwd, sigaretten-rook van omstanders kringelt af en toe mijn neus in, ondanks een algeheel rookverbod. Wanneer de verlichting op het podium wordt gedimd om de band een moment te gunnen hun gitaren opnieuw te stemmen, valt op hoe donker het is in de zaal: ik kan alleen de persoon voor me nog een beetje zien. De naam van de zaal – Heaven – is dus niet hierop gebaseerd, maar waar-schijnlijk omdat deze ruimte een walhalla is voor iedere rockfan.

7047 kilometer ten Noordoosten en een paar maanden eerder sta ik in het rode rockschip Vessel 11, Rotterdam. De boeg van het schip is een stuk kleiner dan Heaven, maar de zaal is ook hier tot de nok toe gevuld op het moment dat de Utrechtse rockers John Coffey hun eerste keiharde noten spelen. Fans springen vanaf de bar in het stomende publiek, druppels con-dens die zich hebben verzameld op de metalen bielzen aan het plafond vallen op nietsvermoedende hoofden. Zanger David begint met een razend-snelle ‘be-pe-be-pe’ en het publiek volgt met be-pe-be-broke my neck on the steps in the hospital! De boot lijkt heen en weer te schudden. Buiten zijn de gesprek-ken twee keer zo hard om te compenseren voor onze piepende oren.

Ondanks de enorme afstand tussen deze twee locaties zijn de meeste rock-concerten in Westerse samenlevingen ongeveer vergelijkbaar. Ja er zijn zeker verschillen: Amerikanen lijken de neiging te hebben wat dichter op het podium te gaan staan – ook als het heel rustig is. Ook wordt er wat meer meegezongen, maar dat heeft waarschijnlijk met de taal te maken. Grappig genoeg roepen Amerikanen aan het einde van een optreden ‘one more song’, terwijl Nederlanders ‘we want more’ schreeuwen. Een aspect dat niet ver-schilt en de meeste fans, artiesten en organisatoren lijkt te ontgaan is de samenstelling van het publiek: in beide situaties begeef ik me in een ruimte met overwegend witte mannen.

Eigenlijk is dat best vreemd, want zowel Atlanta als Rotterdam staan bekend als multiculturele steden waar het grootste gedeelte van de bewoners een niet-witte huidskleur heeft. Havenstad Rotterdam huisvest meer dan 170 verschillende nationaliteiten en meer dan de helft van de bevolking heeft een niet-Westerse achtergrond. Atlanta staat ook wel bekend als het ‘Zwarte Mekka’ omdat de stad fundamenteel was voor de Afro-Amerikaanse gelijk-heidsbeweging van de jaren zestig en het was de thuisstad van burger-rechtenactivist Martin Luther King. Nog steeds heeft Atlanta, op New York na, de grootste Afro-Amerikaanse populatie van het land. Hoe kan het dan dat wanneer je naar een rockconcert gaat in een van deze steden, je zo weinig niet-witte mensen tegenkomt? En waarom zien we relatief weinig vrouwen in de zaal en op het podium? Precies daar gaat mijn onderzoek over.

De witte man als norm…zonder dat we het doorhebben
Rock ‘n’ roll muziek werd in de jaren vijftig van de vorige eeuw vooral ge-speeld door zwarte Amerikaanse muzikanten. Maar in een tijd van racisme – waar zwarte en witte mensen niet met elkaar om mochten gaan – was het vrijwel onmogelijk voor platenmaatschappijen om ‘zwarte muziek’ te ver-

 

kopen aan potentiŽle witte liefheb-bers. Daarom gingen zij op zoek naar witte muzikanten die deze muziek konden maken. Het bekend-ste voorbeeld hiervan is Elvis Pres-ley die later bekend is komen te staan als The King of Rock ‘n’ Roll. Sindsdien is rockmuziek ‘witge-wassen’: zowel in bands als in het publiek zien we zelden niet-witte muzikanten meer. Verder werd rock ‘n’ roll steeds meer gezien als een vorm van rebellie tegen de geves-tigde orde. Van mannen werd ver-

 


 Elvis Presley

 

wacht dat zij rebelleerden en opvielen; van vrouwen werd juist verwacht dat zij niet hun hoofd boven het maaiveld uitstaken. Het gevolg is dat we ook heel weinig vrouwelijke artiesten en fans zien. Omdat witte mannen in de meeste Westerse samenlevingen zelden te maken hebben gehad met discriminatie op basis van hun huidskleur en gender, is het voor hen heel makkelijk om te oordelen dat er geen racisme of seksisme meer bestaat in onze samenleving. Door naar rockmuziek te kijken als typisch ‘wit’ en ‘mannelijk’, probeer ik te achterhalen hoe de witheid en mannelijkheid van rockmuziek in stand wordt gehouden. Wat blijkt? Dit gebeurt vooral op manieren die mensen vaak niet in de gaten hebben, ze zijn zich er dus niet bewust van. Zo worden niet-witte of vrouwelijke artiesten vaak ‘gemarkeerd’: ‘een zwarte gitarist’ of een ‘vrouwelijke band’, terwijl dat bij witte mannen zelden gebeurt. Ook worden er op basis van huidskleur en geslacht vergelijkingen gemaakt. Gitarist Benjamin Booker is de nieuwe Jimi Hendrix, en Ryanne van Dorst van Ella Bandita is de nieuwe Anouk terwijl er weinig muzikale overeenkomsten aanwezig lijken te zijn.

Rockmuziek onderzoeken
Door me te richten op de consumptie van rockmuziek, probeer ik te achter-halen hoe deze complexe processen tot stand komen en wat dit betekent voor dagelijkse ongelijkheid in de maatschappij. Het gaat mij dus niet zozeer om rockmuziek, maar juist om wat de consumptie van rockmuziek zegt over grotere sociale processen. Natuurlijk is dit niet alleen heel erg interessant maar ook erg leuk om te doen: op dit moment ben ik voor mijn onderzoek in Atlanta, om daar allerlei mensen te interviewen die naar rockmuziek luisteren. Uiteraard mag ik daarom ook zo nu en dan naar een concert om te bekijken hoe het er daar aan toegaat. En om een beetje te genieten natuurlijk.

Blog door: Julian Schaap
Uit: Kennislink
dinsdag 17 mei 2016

 
 
  
 

Artikelen Zoeken

 
 
De artikelen zijn gerangschikt onder een aantal rubrieken. Die rubrieken vindt u in het menu en op de index-pagina.
 
U kunt  ook op trefwoord zoeken. Hieronder kunt u de artikelen doorzoeken op ťťn of meerdere trefwoorden. Scheid trefwoorden met een spatie!
 

 

 


 
 

Artikelen Aanmelden

 
 
 
Heeft u zelf interessante artikelen geschreven over zingen of kent u artikelen over zingen die u voor deze rubriek wilt aanmelden, laat het ons dan hier weten!


 
 
 

VoicEmail

 
     
  VoicEmail is de gratis e-mail nieuws-brief van Zing.nl met het laatste nieuws over alles wat met zingen te maken heeft. Bekijk hier de laatste editie. Deze nieuwsbrief wordt maandelijks aan ruim 17.500 zang-liefhebbers toegezonden. 
Neem een gratis abonnement ...
 
 

 
 
 

Repertoire en Meer ...

 
       
 
 
Multi Mix Music biedt u een uitgebreide collectie aan eigentijds en klassiek repertoire. Maar u kunt ook bij ons terecht voor Tipboeken, CD-consultancy en nog veel meer ...
 

 
 
 

ZINGmagazine

 
     
   
     
 
ZINGmagazine is hŤt tijdschrift voor iedereen die van zingen houdt. Van koorzangers en -zangeressen tot duo en grootkoor, van smartlap tot oratorium; voor solisten op het po-dium en in de badkamer, maar ook voor dirigenten en zangdocenten.
Meer ...
 
      
    
 
 
  ©  Niets uit deze site mag zonder toestemming worden gekopieerd
© ZING.NL -

TERUG NAAR PAGINA-TOP   |   PRINT PAGINA

Design: IMAE INFORMATIE INNOVATIE